Pitagoreizm stał się w Grecji poglądem bardzo dobrze znanym i wiele słynnych osób przyznawało się do niego i było z tego dumnych. Nauki pitagorejskie wniosły bowiem bardzo wiele do filozofii i nauki nie tylko Grecji, ale i całej Europy i później świata. Religijne wierzenia Pitagorasa oddziałały podobno na Empedoklesa, który otwarcie o tym mówił. Dzięki związkowi pitagorejczyków w Tebach, o pitagoreizmie usłyszał podobno Platon. Przejął on z teorii pitagorejskich bardzo wiele, zarówno jeśli chodzi o matematyczne teorie bytu, jak i mistyczne pojęcie duszy. Stały się one jednymi z głównych założeń systemu platońskiego. Dzięki temu, że Platon przejął w sporej mierze poglądy pitagorejskie, znalazły one wielu nowych wyznawców za sprawą autorytetu, jaki wśród Greków miał właśnie Platon. Pitagorejskie pojęcie symetrii i harmonii znalazło między innymi duże uznanie u rzeźbiarza Polikleta, który stosował je w swoich rzeźbach. Korzystał z pitagorejskich prawideł także komediopisarz Epicharm, czy lekarz Alkmeon z Krotony, który jako pierwszy zastosował pitagorejskie teorie w medycynie i zdrowie określał jako harmonię znajdujących się w ludzkim organizmie przeciwieństw.